Της Ιουστίνης Φραγκούλη

ΜΟΝΤΡΕΑΛ.- Σε αποκαλυπτικό του ρεπορτάζ σήμερα το «Εθνος» παρουσιάζει επιστολή-βόμβα του Μητροπολίτη Βοστώνης Μεθοδίου, σύμφωνα με την οποία  ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Σπυρίδων «έπεσε θύμα» του κατεστημένου, που έδωσε  απαράδεκτες διαστάσεις σε ένα απλό επεισόδιο στη Θεολογική Σχολή της Βοστώνης ανάγοντάς το σε «σεξουαλικό σκάνδαλο» και  τραυματίζοντας έτσι το κύρος της Σχολής.

Κάποια  χρόνια μετά την αμείλικτη κριτική εναντίον του πρώην Αμερικής, ο Μεθόδιος αναθεωρεί τη στάση του,  επικρίνοντας  εκ των υστέρων την πρακτική των πολλαπλών καταγγελιών κατά του Αρχιεπισκόπου  Σπυρίδωνος στις ακαδημαϊκές επιτροπές των ΗΠΑ, γεγονός που ενείχε τον κίνδυνο να επιφέρει ανεπούλωτη  βλάβη στην ακαδημαϊκή  υπόσταση της Θεολογικής Σχολής,όπως γράφει.

Ο Μητροπολίτης Ανέων (Βοστώνης), ομολογεί σήμερα ότι τόσο ο προκάτοχος του Σπυρίδωνος, Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος , όσο και ο διάδοχός του Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος, είχαν και  έχουν την ίδια παρεμβατική στάση και πολιτική  στη Θεολογική Σχολή της Βοστώνης. Χρησιμοποιήθηκαν δύο μέτρα και δύο σταθμά στην   κριτική κατά του Σπυρίδωνος, ομολογεί.

Σύμφωνα με τον Μεθόδιο, ο οποίος μαζί με τους υπόλοιπους Μητροπολίτες της Αμερικής , ζητούσε με επανειλημμένα ψηφίσματα, ανοιχτές επιστολές  και με μνημόνια προς το Πατριαρχείο να επανέλθουν οι  καθηγητές της Θεολογικής Σχολής που είχε μεταθέσει ο Σπυρίδων εξαιτίας «του  κατασκευασμένου ρόζ σκανδάλου», σήμερα δύο χρόνια μετά την επάνοδό τους  καταγγέλλει τις πρακτικές τους επώνυμα επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι το καθηγητικό κατεστημένο της Σχολής του Τιμίου Σταυρού αλληλλοσπαράσσεται αφήνοντας στο έλεος τους φοιτητές της θεολογίας.

Ελληνική Ορθόδοξη Επισκοπή Βοστώνης.

To TGA NEWS εξασφάλισε και δημοσιεύει στην ελληνική και την αγγλική την επιστολή του Μητροπολίτη Μεθοδίου:

27 Σεπτεμβρίου 2001

Στον

Αιδ. Νικόλαο Τριανταφύλλου, Πρόεδρο

Κύρ. Γιώργο Μπεχράκη, Αντιπρόεδρο

Εφορεία

του Ελληνικού Κολλεγίου-Ελληνικής Ορθόδοξης Θεολογικής Σχολής Τιμίου Σταυρού

50 Goddard Avenue

Brookline, MA 02445

Αγαπητοί π. Νίκο και Γιώργο,

Κατόπιν των τραγικών γεγονότων της 11^ης Σεπτεμβρίου, θεωρώ την αποστολή αυτού του γράμματος ιδιαίτερα δύσκολη τη στιγμή αυτή. Οπωσδήποτε, τόσο τό θέμα όσο και οι ιδιαίτερες ανησυχίες μου ωχριούν μπροστά στο ολοκαύτωμα του μίσους που προκάλεσε τόσο πόνο στα θύματα και τις οικογένειές τους αλλά και σ’όλους τους αμερικανούς. Γι’ αυτό και σας ζητώ συγγνώμη γιά όσα ακολουθούν σχετικά με την Εκθεση του εκπαιδευτικού μας ιδρύματος, που καταρτίσθηκε εν όψει της επίσκεψης της Κοινής Επιτροπής του Συνδέσμου Σχολών και Κολλεγίων της Νέας Αγγλίας και του Συνδέσμου Θεολογικών Σχολών, και που μου επιδόθηκε προσωπικά από τον Αιδ. Δρα Thomas FitzGerald.

Πρωτίστως και κατ’αρχή, διαμαρτύρομαι έντονα διότι το κείμενο στάλθηκε στην Κοινή Επιτροπή προτού υποβληθεί στα μέλη της Εφορείας για μελέτη και σχολιασμό. Αυτό αντίκειται στην τάξη αλλά και στην προβλεπόμενη ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ – αυτή η περιβόητη λέξη που έχει γίνει τελευταία το σύνθημα ορισμένων ατόμων στο Ελληνικό Κολλέγιο-Θεολογική Σχολή. Θα ενθυμείσθε ότι, σε πρόσφατη συνεδρία της  Εκτελεστικής Επιτροπής της Εφορείας, εξέφρασα την αποδοκιμασία μου για το γεγονός αυτό στον εκτελούντα χρέη κοσμήτορος στη Θεολογική Σχολή, Δρα Τζέϊμς Σκέδρο. Είχαμε επανειλημμένα διαβεβαιωθεί στις συνεδρίες της Εφορείας ότι θα είχαμε την ευκαιρία να δούμε το κείμενο προτού υποβληθεί στην Κοινή Επιτροπή. Σε όλο το κείμενο υπάρχουν αναρίθμητα στοιχεία που υπαινίσσονται έλλειψη συμμετοχής στη διαδικασία λήψης αποφάσεων στη Σχολή. Μέλη της Διοίκησης κατηγορούνται για λήψη αποφάσεων χωρίς τη συμμετοχή του καθηγητικού σώματος. Σας ερωτώ, ποιά υπήρξε η έστω και τυπική μόνο συμβολή της Εκτελεστικής Επιτροπής ή ολόκληρης της Εφορείας (στην κατάρτιση της Εκθεσης της Σχολής για την Κοινή Επιτροπή); Δε μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα προκαλέσουμε και θα κρατήσουμε το ενδιαφέρον των κληρικών και λαϊκών μελών της Εφορείας εάν δεν επιτραπεί η συμμετοχή τους στη «ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ». Τα αφοσιωμένα άτομα που υπηρετούν στην Εφορεία δεν πρέπει να έχουν την εντύπωση ότι χρειάζονται μόνο για  περισυλλογή χρημάτων. Προσωπικά, εαν μου είχε δοθεί η ευκαιρία να διαβάσω το κείμενο, θα είχα υποβάλει σχόλια και προτάσεις προς θεώρηση. Δυστυχώς ούτε σε μένα ούτε σε άλλα μέλη της Εφορείας δόθηκε αυτή η ευκαιρία. Θέλω να πιστεύω πως ούτε εσείς είχετε την ευκαιρία να διαβάσετε το κείμενο προσεχτικά. Σίγουρα, δεν θα θέλατε να συσχετισθείτε με την τωρινή του μορφή.

Θεωρώ πως το κείμενο περιέχει εκφράσεις που παραπέμπουν σε γεγονότα ατεκμηρίωτα.  Π.χ. «τα επιτεύγματα ορισμένων μελών του καθηγητικού σώματος δεν έχουν τύχει αναγνώρισης». Τα επιτεύγματα τίνος; Τίνος ειναι η άποψη αυτή; Τι πρέπει να περιέχει το κείμενο: απόψεις ή γεγονότα; Επίσης, «η διαδικαστική παράδοση της αντικανονικής πρόσληψης, προαγωγής, μονιμοποίησης και μισθοδότησης έχουν προκαλέσει διχόνοια και ενίοτε και πικρία μέσα στο καθηγητικό σώμα». Πάλι διατυπώνεται εδώ μια άποψη χωρίς συγκεκριμένα δεδομένα. Πάλι, «το 1998 έγινε προσπάθεια να αναθεωρηθεί το πρόγραμμα σπουδών με αίτημα της εκκλησιαστικής Ιεραρχίας. Η προσπάθεια αυτή δεν καρποφόρησε ποτέ». Εάν η δήλωση αυτή είναι ακριβής, δεν μας λέγεται, γιατί (απέτυχε η προσπάθεια αυτή).

Αναρίθμητες φορές χαρακτηρίζεται ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων ως υπεύθυνος για τα σημερινά προβλήματα της Σχολής μας. Σας ερωτώ, ήταν μόνο και αποκλειστικά ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων υπέυθυνος γι’ αυτά που περιγράφονται ως «σοβαρές δυσκολίες σε σχέση με τόν τρόπο διοίκησης της Σχολής και το καθηγητικό σώμα»; Ηταν οι ενέργειές του και μόνο αυτές που «έθεσαν σε κίνδυνο τη διοίκηση και την ακαδημαϊκή ακεραιότητα της Σχολής»; Δεν νομίζω. Μήπως λείπουν τα προβλήματα σχετικά με τη διοίκηση και το καθηγητικό σώμα από την ιστορία του Ελληνικού Κολλεγίου-Θεολογικής Σχολής πρίν το 1997 και μετά το 1999;  Βεβαίως όχι. Μόνο ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων, ως «πρόεδρος της Εφορείας, ενεργώντας με την ιδιότητα της εκκλησιαστικής αρχής» επενέβη σε θέματα καθημερινής διοίκησης; Και ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος επενέβαινε παλαιά, και ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος επεμβαίνει τώρα. Υπήρξε πάντοτε ένταση μεταξύ Αρχιεπισκόπων, διοικήσεων και καθηγητικού σώματος σε θέματα εξουσίας. Η Σχολή ανήκει στην Αρχιεπισκοπή, η οποία συνεχίζει να συμβάλλει γενναιόδωρα στον οικονομικό προϋπολογισμού του εκπαιδευτικού της ιδρύματος. Δεδομένου ότι η Σχολή εκπαιδεύει τον μελλοντικό Κλήρο της Αρχιεπισκοπής, ο Αρχιεπίσκοπος έχει και το δικαίωμα και την ευθύνη να επεμβαίνει δυναμικά σε όλες τις φάσεις της ζωής της Σχολής. Για να είμασθε δίκαιοι με τον Αρχιεπίσκοπο Σπυρίδωνα, πρέπει να λεχθεί πως δεν ήταν εξοικειωμένος με την εκκλησιαστική και εκπαιδευτική παράδοση της Αμερικής, και ως εκ τούτου ενοχοποιήθηκε τελικά. Η Εκθεση (για την Κοινή Επιτροπή) δεν αναφέρεται καθόλου στην ιστορία των ισχυρών επεμβάσεων εκ μέρους των αρχιεπισκόπων δι’όλης της ιστορίας της Σχολής σε θέματα διοίκησης και καθηγητικού σώματος. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος επενέβαινε διαρκώς σε όλη τη διάρκεια της ποιμαντορίας του. Το ίδιο κάνει και ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος σήμερα.

Στο κείμενο λέγεται πως «ο Αρχιεπίσκοπος μονομερώς έπαυσε τον π. Καλύβα ως πρόεδρο». Ο αρχιεπίσκοπος «ενεργώντας με την ιδιότητα της εκκλησιαστικής («ατομικής») αρχής έθεσε σε κίνδυνο τη διοικητικη και ακαδημαϊκή ακεραιότητα του ιδρύματος». Πάλι, μόνο και αποκλειστικά ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων άσκησε της εξουσία του ως κεφαλής της Εκκλησίας; Δεν νομίζω. Υπάρχει πληθώρα ντοκουμέντων που δείχνουν πως αυτά συνέβαιναν και επί Αρχιεπισκόπου Ιακώβου και σήμερα επί Αρχιεπισκόπου Δημητρίου. Επιπλέον, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει και τεκμηριώσει πως αυθαίρετες αποφάσεις λήφθηκαν και από το καθηγητικό σώμα και τους διοικητές της Σχολής και μετά την αποχώρηση του Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνα.

Στο κείμενο γράφεται πως «με σειρά αδίκων ενεργειών ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων προκάλεσε την παύση του προέδρου του ιδρύματος.....». «Ο Πρόεδρος του ιδρύματος, με συνοπτικές διαδικασίες, απολύθηκε με εντολή του προέδρου της Εφορείας το 1997». Το κείμενο αναφέρεται επίσης και στη δική μου απομάκρυνση από τη Σχολή με την εξής διατύπωση: «Ο Μητροπολίτης Μεθόδιος υπέβαλε παραίτηση από την προεδρία του Ελληνικού Κολλεγίου». Δε γίνεται καμιά αναφορά στο γεγονός ότι υποχρεώθηκα, εκ μέρους της εκκλησιαστικής μου αρχής, να παραιτηθώ ή ότι υπήρξε μια συστηματική εκστρατεία εκ μέρους πολλών ατόμων, μεταξύ των οποίων και μέλη του καθηγητικού σώματος, να υποσκάψουν τη διοίκησή μου και να δηλητηριάσουν τις σχέσεις μου με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Παρά το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα της Εφορείας, καθώς και του Κλήρου και του λαϊκού στοιχείου ολόκληρης της Αρχιεπισκοπής διαμαρτυρήθηκαν σφοδρά για την απομάκρυνσή μου από τη Σχολή  --ιδιαίτερα στην τριμελή Πατριαρχική Επιτροπή, μέλος της οποίας ήταν και ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος--  αποφάσισα να κάνω υπακοή και να εγκαταλείψω τη θέση μου (ως προέδρου της Σχολής) χωρίς θόρυβο. Δεν επέλεξα να διαμαρτυθώ στο Σύνδεσμο Θεολογικών Σχολών ή στο Σύνδεσμο Σχολών και Κολλεγίων της Νέας Αγγλίας, διότι δεν ήθελα να θέσω σε κίνδυνο την ακαδημαϊκή αναγνώριση του ιδρύματος. Εκτός ορισμένων εξαιρέσεων, το καθηγητικό σώμα γενικά δεν είχε να πει τίποτε για το θέμα αυτό. Δεν θεώρησαν πως η αναγκαστική απομάκρυνσή μου «έθετε σε κίνδυνο την διοικητική και ακαδημαϊκή ακεραιότητα του ιδρύματος»;  Μήπως η απόφαση αυτή δεν «παραβίαζε τους ισχύοντες κανονισμούς,  την ισχυουσα πρακτική και τις ισχύουσες διαδικασίες»; Μάλιστα, τέσσερα μέλη του καθηγητικού σώματος επέδωσαν στην Πατριαρχική Επιτροπή γράμμα, όπου έλεγαν πως δεν πρέπει ποτέ να επιστρέψω (στη Σχολή). Το καθηγητικό σώμα δεν επέκρινε καθόλου την τότε ανάμιξη της εκκλησιαστικής αρχής στα θέματα της Σχολής. Δεν θεώρησαν πως η απόφαση εκείνη «έθετε σε κίνδυνο την ακαδημαϊκή ακεραιότητα του ιδρύματος». Δύο μέτρα και δύο σταθμά, θα έλεγα.

Αναφέρεται ότι ο π. Καλύβας υποχρεώθηκε σε παραίτηση διότι αρνήθηκε να συμμορφωθεί προς οδηγίες του Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνα, σχετικές με «ένα επεισόδιο στη Σχολή». Η αλήθεια είναι, ότι ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων ήθελε να επιφέρει αλλαγές στη Σχολή πολύ πριν από οποιοδήποτε «επεισόδιο». Η Εκθεση συνεχίζει παρουσιάζοντας με απαίσιες λεπτομέρειες ότι το επεισόδιο αυτό ήταν «περίπτωση σεξουαλικής παρενόχλησης εναντίο άρρενος ιεροσπουδαστή». Σας ερωτώ, ήταν ανάγκη να περιγραφεί το επεισόδιο σε ένα τέτοιο επίσημο έγγραφο; Η αρχιεπισκοπή και η Σχολή έχει ήδη καταστεί περίγελη με τέτοιες περιγραφές στον Ελληνικό Τύπο, την «Boston Globe», και τη «New York Times». Ηταν ανάγκη να προβούμε πάλι σε τέτοια περιγραφή στο έγγραφο αυτό; Μας λένε πως «με την εξονυχιστική τήρηση της προβλεπόμενης διαδικασίας η πειθαρχική επιτροπή εξέτασε την περίπτωση και αποφάνθηκε πως όσοι ήταν αναμιγμένοι υπόκειντο σε πειθαρχική ποινή». Η πειθαρχική επιτροπή δεν έπρεπε ποτέ να συγκληθεί. Ως ιερέας της Εκκλησίας, ο Πρόεδρος της Σχολής έπρεπε να είχε ενεργήσει με περισσότερη σοφία και διάκριση. Καταστάσεις σαν κι αυτές δεν αποτελούσαν κάτι το καινούργιο. Κατά την προεδρία μου, μεσολάβησαν τέσσερις παρόμοιες περιπτώσεις που ήταν εν δυνάμει εκρηκτικές και επιζήμιες για τη φήμη του ιδρύματος. Μάλιστα, ο Αιδ. Δρ Θεόδωρος Στυλιανόπουλος, μέλος της πειθαρχικής επιτροπής, γνώριζε προσωπικά δύο τουλάχιστο από τις περιπτώσεις αυτές για τις οποίες και με είχε ενημερώσει. Η Σχολή είχε εξετάσει τότε τις περιπτώσεις αυτές «εξονυχιστικά», αλλά και διακριτικά.  Το καλό της Σχολής και της Εκκλησίας γενικά είχαν τεθεί υπεράνω «της εξονυχιστικής τήρησης της προβλεπόμενης διαδικασίας». Τί κάνει ο Πρόεδρος της Σχολής σε τέτοιες περιπτώσεις; Καλύπτει παρόμοια επεισόδια; Ασφαλώς όχι. Τα χειρίζεται έτσι, ώστε να μην εκθέσει και γελοιποιήσει τη Σχολή. Ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων συνέστησε στον Πρόεδρο να χειρισθεί το επεισόδιο έτσι, ώστε να μην προκληθεί σκάνδαλο στο ίδρυμα. Ο Αρχιεπίσκοπος ανέμενε να ανταποκριθεί ο Πρόεδρος στις συστάσεις του, διότι πολλά από τα περιπλακέντα άτομα ήταν ιερείς και συνεπώς υπόκειντο στις πειθαρχικές διατάξεις της Εκκλησίας. Οπως ήδη αναφέρθηκε, ο Αρχιεπίσκοπος είχε διαφορετική άποψη για την συμπεριφορά των κληρικών. Ανέμενε απο αυτούς «τυφλή πιστότητα και υπακοή», κάτι πρωτάκουστο στη δυτική εκδοχή (έκδοση) της Ορθοδοξίας. Για οδηγό του είχε τον στίχο της Επιστολής Προς Εβραίους: «Πείθεσθε τοις ηγουμένοις ημών και υπείκετε, αυτοί γαρ αγρυπνούσιν υπέρ των ψυχών υμών ως λόγον αποδώσοντες». Ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων ήταν πεπεισμένος ότι ενεργούσε «εν καλή συνειδήσει» (στιχ. 18). Ηθελε να αποφύγει το σκάνδαλο στη Σχολή. Κάθε διοίκηση οφείλει και πρέπει να ακολουθεί την «προβλεπόμενη διαδικασία». «Εξονυχιστικά», μάλιστα. Εντούτοις, πάνω από το γράμμα του Νόμου υπάρχει η έννοια της Χάριτος. Για να προαγάγει το μείζον αγαθόν, η Ορθοδοξία αναστέλλει τον Νόμο και εφαρμόζει την «Οικονομία». Μόνο να υποθέσει μπορεί κανείς πόσο διάφορετική θα ήταν η ιστορία της Σχολής και της Αρχιεπισκοπής εάν δεν ανησυχούσαμε τόσο για «την εξονυχιστική τήρηση της προβλεπόμενης διαδικασίας» και εάν το «σκάνδαλο» δεν είχε ποτέ προκύψει (απ’αυτή την τάση). Οσο για την πρόθεση του Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνα να επιφέρει αλλαγές στη διοίκηση της Σχολής και το καθηγητικό σώμα, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι η πλεινότητα του κλήρου και των λαϊκών σ’ολόκληρη την Αρχιεπισκοπή συμφωνούσε με τις αποφάσεις του Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνα, αλλ’όχι με τον τρόπο που τις επέβαλε.

Διαβάζω στο κείμενο ότι «οι προαγωγές και οι μονιμοποιήσεις έχουν διενεργηθεί κατά τρόπο αντικανονικό στο παρελθόν. Τα επιτεύγματα ορισμένων μελών του καθηγητικού σώματος δεν έτυχαν αναγνώρισης». Οπως τόνισα προγουμένως, το κείμενο είναι γεμάτο από τέτοιες υπαινιγματικές εκφράσεις και άλλα παρόμοια υπονοούμενα που στερούνται κάθε εμπέδωσης και τεκμηρίωσης. Γι’ αυτό και δεν προκαλεί έκπληξη που η Εκθεση αναφέρεται σε «πικρίες μέσα στο καθηγητικό σώμα» και σε «μια ατμόσφαιρα πόλωσης, καχυποψίας και εκφοβισμού μέσα στη διοίκηση, το καθηγητικό σώμα, το υπαλληλικό προσωπικό και τους φοιτητές». Είναι γνωστός ο τρόπος με τον οποίο γίνονταν οι μονιμοποιήσεις καθηγητών κατά την προεδρία του Δρα Τόμας Λέλον. Οι τελευταίοι δύο καθηγητές που μονιμοποιήθηκαν ήταν ο Δρ Τζον Τσίρμπαν και η Δρ Εύη Χόλμπεργκ κατά τη δική μου προεδρία. Η διοίκηση ακολούθησε την προβλεπόμενη διαδικασία και υπέβαλε την σύσταση της Επιτροπής για Προαγωγές και Μονιμοποιήσεις στην Εφορεία, η οποία και ενέκρινε τη μονιμοποίηση των δύο καθηγητών. Η Δρ Χόλμπεργκ έχει υποστεί εκ μέρους συναδέλφων εκφοβισμούς και φραστικές επιθέσεις που τεκμηρίωσε και υπέβαλε στις διάφορες διοικήσεις και την Εφορεία χωρίς αποτέλεσμα. Ποιοί είναι οι καθηγητές που δεν έτυχαν της δέουσας αναγνώρισης; Τα τελευταία αυτά χρόνια, υπήρξα μέλος της Εφορείας που ενέκρινε την προαγωγή αρκετών ακαθηγητών. Ποιός δεν αναγνωρίσθηκε όπως έπρεπε; Μήπως είναι ο καθηγητής του οποίου η αίτηση για προαγωγή απορρίφθηκε δύο φορές από τους συναδέλφους του που αποτελούν την Επιτροπή για Προαγωγές και Μονιμοποιήσεις της Σχολής; Μήπως είναι το άτομο, του οποίου την περίπτωση κλήθηκε να εξετάσει η Εφορεία που στη συνέχεια απέρριψε την αίτησή του; Μήπως πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, του οποίου ο φάκελος υποβλήθηκε στον Δρα Σκέδρο με ελλιπή στοιχεία προκειμένου να παραπλανηθεί η Εφορεία; Βέβαια, υπάρχουν «πικρίες μέσα στο καθηγητικό σώμα». Φαίνεται πως όποτε λαμβάνονται αποφάσεις που δεν αρέσουν, οι διαφωνούντες διατείνονται πως υπήρξαν θύματα   «πολιτικής».

Το κείμενο της Εκθεσης αναφέρεται σε «πικρίες μέσα στο καθηγητικό σώμα» και στην ύπαρξη «εσωτερικών εντάσεων και συγκρούσεων». Πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχουν;

Κατά την ποιμαντορία του Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνα, ένα μέλος του καθηγητικού σώματος διορίσθηκε στην Αρχιεπισκοπή ως επικεφαλής του γραφείου Διεκκκλησιαστικών Υποθέσεων.  Αυτή η μισθοδοτούμενη θέση ανάγκασε το εν λόγω άτομο να απουσιάζει συχνά απο τη Σχολή. Οι εξαγριωμένοι συνάδελφοί του έθεσαν το ερώτημα, πώς ένας τακτικός καθηγητής πλήρως απασχολημένος μπορεί ν’ανταποκριθεί και σε καθήκοντα άλλης θέσης. Αμφισβήτησαν ότι μπορούσε να εκπληροί όλα τα καθήκοντά του στη Σχολή και συγχρόνως να πηγαινο-έρχεται από την Νέα Υόρκη.

Πρόσφατα, επίκουρος καθηγητής του Ελληνικού Κολλεγίου διορίσθηκε διευθυντής του Αρχιεπισκοπικού Γραφείου Ελληνικής Παιδείας. Αυτό συνεπάγεται διαρκή ταξίδια και συνεχή απασχόληση στη Νέα Υόρκη για να ανταποκριθεί στις ευθύνες της μισθοδοτούμενης θέσης του. Εχει περιορίσει τις καθηγητικές δραστηριότητές του στη Σχολή. Αυτοί που είχαν διαμαρτυρηθεί για τον προηγούμενο διορισμό δεν έχουν τώρα να πουν τίποτε για τούτον. Μήπως πάλι έχουμε να κάνουμε με δύο μέτρα και δύο σταθμά;

Και μετά τολμούμε να γράφουμε πως υπάρχουν «πικρίες μέσα στο καθηγητικό σώμα».

Οπωσδήποτε οι συντάκτες της Εκθεσης έπρπε να αποφύγουν τον πειρασμό να χρησιμοποιήσουν αυτήν την ευκαιρία για να δικαιολογήσουν αποφάσεις που έλαβαν τον τελευταίο καιρό. Το μόνο που πέτυχαν είναι να ξανανοίξουν το κουτί της Πανδώρας και να αναστήσουν παληές εντάσεις και διαμάχες. Το κείμενο δεν αντικατοπτρίζει τις προσδοκίες της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου, της Εφορείας, των αποφοίτων της Σχολής και του πληρώματος της Εκκλησίας. Ο σπουδαιότερος θησαυρός μας στο Ελληνικό Κολλέγιο-Θεολογική Σχολή είναι οι φοιτητές μας που, κατά τη γνώμη μου τουλάχιστο, δεν είναι πλήρως καταρτισμένοι  να υπηρετήσουν στο χώρο της Αρχιεπισκοπής μας.

Ενώ οι παγκοσμίου φήμης καθηγητές μας («φαντασιώσεις των δικών τους μυαλών» για να επαναλάβω την έκφραση του Μητροπολίτη Ησαϊα) απασχολούνται με «διαμάχες, πικρίες, εσωτερικές εντάσεις και συγκρούσεις», οι καημένοι οι φοιτητές εγκαταλείπονται στη τύχη τους.

Είναι ατυχές που το έγγραφο αυτό συντάχτηκε κατά τη θητεία σας ως Προέδρου της Σχολής και Αντιπροέδρου της Εφορείας. Και οι δύο σας έχετε αφιερώσει τη ζωή σας στη Σχολή και έχετε εργασθεί τόσο σκληρά που δεν αρμόζει να ταυτισθείτε με ένα τέτοιο κείμενο. Οι ανησυχίες και οι ιδέες μου θα αποτελούσαν σίγουρα ενδιαφέρον ανάγνωσμα για την Κοινή Επιστροπή.

Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο. Μια μέρα, ίσως.

Με αγάπη εν Κυρίω,

(υπογρ. + Μητροπολίτης Μεθόδιος)

Μεθόδιος,

Μητροπολίτης Ανέων

και Πρόεδρος της Επισκοπής Βοστώνης  

The english version of the controversial letter:

September 27, 2001

Rev. Nicholas Triantafilou, President

Mr. George D. Behrakis, Vice-Chairman,

Board of Trustees

Hellenic College-Holy Cross

Greek Orthodox School of Theology

50 Goddard Avenue

Brookline, MA 02445

Dear Father Nick and George,

In view of the tragic events of September 11, I find it particularly difficult to address this letter at this time. Certainly, both the subject and my particular concerns pale before the holocaust of hatred which caused so much pain to the victims and their families, and, indeed all Americans. I therefore beg your pardon for what follows concerning the Self Study prepared for the Joint Visitation Committee of the New England Association of Schools and Colleges and the Association of Theological Schools. I was personally handed this text by the Rev. Dr. Thomas FitzGerald.

First and foremost, I categorically object that the text was sent to the visitation committee prior to its being submitted to the members of the Board of Trustees for study and input. This is out of order and not according to (that new infamous word) PROCESS which has become the mantra of several individuals at Hellenic College-Holy Cross. You will recall I addressed my disappointment to the acting dean of the School of Theology, Dr. James Skedros, at the recent retreat of the Executive Committee. We had been repeatedly assured in meetings of the Board that we would see the text prior to its submission. Throughout the document there are countless referrals alleging lack of participation in the decision making process in the School. Administrators are accused of making decisions without the participation of faculty. I ask you, what formal input did the Executive Committee or the entire Board of Trustees have? We cannot expecty to attract and keep the interest of the clergy and laity members of the Board of Trustees if we do not involve them in the "PROCESS". The dedicated individuals who serve on the Board shouldn't be given the impression that they are needed only to raise money. Personally, had I been extended the courtesy of reading the text, I would have submitted comments and suggestions for consideration. It is indeed sad that neither I nor others on the Board of Trustees were not given this opportunity. I want to believe that neither of you had the chance to read this document carefully. Surely you wouldn't have wanted to be associated with it the way it now reads.

I find the text to contain statements alleging facts that are never substantiated. For example "the accomplishments of some faculty members have not been recognized".  Whose accomplishments? Whose opinion is this? Should the text contain opinions or facts? Also, "the legacy of irregular hiring, promotion, tenure and compensation procedure has caused division and sometimes bitterness within the faculty community". Again, here is another opinion with no specifics. Again, "In 1998 an effort was made to revise the curriculum in response to ecclesial and Hierarchical requests. This never reached fruition." If this statement is accurate, we are not told why.

Countless times Archbishop Spyridon is held responsible for the present problems at our School. I ask you, was Archbishop Spyridon solely responsible for what is described as "serious difficulties with regard to the School's administration governance and its faculty?" Were his actions alone those that "compromised the administration and the academic integrity of the School?" I think not. Are problems relating to administration, governance and the faculty absent in the history of Hellenic College-Holy Cross prior to 1997 and following 1999? Certainly not. Was it only Archbishop Spyridon who as "chairman of the Board of Trustees, acting in his ecclesial authority" that involved himself in the day-to-day administration? Archbishop Iakovos did, Archbishop Demetrios does. There has always been tension between Archbishops, administrations and faculty concerning issues of authority. The School belongs to the Archdiocese which continues to generously contribute to its budget. Since the School educates the future clergy of the Archdiocese, the Archbishop has both the right and responsibility to be intimately involved with all aspects of School life. In fairness to Archbishop Spyridon, he was not familiar with the ecclesial or educational culture in America and was victimized as a result. There is no mention in the self-study of the history of powerful interventions of archbishops throughout the history of the School in matters of administration, faculty and governance. Archbishop Iakovos intervened repeatedly throughout his tenure. Archbishop Demetrios does today.

The text reads that the "Archbishop unilaterally removed him (Fr. Calivas) as president." The Archbishop "acting in his ecclesial ("individual") authority as Archbishop compromised the administrative and academic integrity of the institution." Again, was it only Archbishop Spyridon who exercised his authority as head of the Church? I think not. There is plenty of documentation suggesting that this was the case under Archbishop Iakovos and currently under Archbishop Demetrios. Additionally, one can argue and document that arbitrary decisions have been taken by faculty and administrators following the departure of Archbishop Spyridon.

The text reads, "In a series of unjust actions Archbishop Spyridon caused the dismissal of the institution's president...... The president was summarily removed at the direction of the chairman of the Board of Trustees in 1997." The text also refers to my departure from the School in the following manner: "Metropolitan Methodios resigned as President of Hellenic College." No mention is made of the fact that I was forced to resign by my ecclesiastical authority, or that there was a systematic campaign on the part of many individuals - including faculty members - to undermine my administration and to poison my reputation with the Ecumenical Patriarchate. Even though an overwhelming majority of the Board of Trustees as well as clergy and laity throughout the Archdiocese vehemently protested my departure from the School - especially to the three-member Patriarchal Committee of which Archbishop Demetrios was a member - I decided to leave obediently and without fanfare. I did not choose to protest to the Association of Theological Schools or the New England Association of Schools and Colleges because I didn't want to endanger the accreditation of the institution. With some exceptions, the faculty had nothing to say. Did they not consider my forced departure a "compromise of administrative and academic integrity of the institution......"? Indeed, was this decision not "in violation of the existing by-laws, policies and procedures"? In fact, four faculty members gave a letter to the Patriarchal Committee saying that I should never return. The faculty saw nothing wrong with the then ecclesiastical authority getting involved in School matters. They didn't consider that the decision "compromised the academic integrity of the institution." Two sets of standards, I'd say.

It is alleged that Fr. Calivas was forced to resign because he refused to comply with Archbishop's Spyridon directives concerning "an incident at the School". The fact of the matter is that the Archbishop wanted to make changes in the School long before any "incident." The self-study document goes on to describe in gory details that this incident was "a case of sexual harassment against a male seminarian." I ask you, is it necessary to describe the incident in such an official document? The Archdiocese and the School have already been ridiculed by such descriptions in the Greek Press, the Boston Globe and the New York Times. Do we have to do it again in this document? We are told that "under scrupulously enforced due process the disciplinary committee reviewed the case and determined those involved warranted disciplinary action." The Committee should never have been convened. As a Priest of the Church, the president should have used more wisdom and discretion. Situations such as these were nothing new. During my presidency, there were four such cases which were potentially explosive and harmful to the reputation of the institution. In fact, the Rev.  Dr. Theodore Stylianopoulos, a member of the disciplinary committee, was personally aware of at least two of those cases which he brought to my attention. They were handled "scrupulously", but with discretion. The good of the School and the Church at large were placed above "scrupulously enforced due process procedure." What does the President of the Seminary do in such cases? Does he cover up such incidents? Absolutely not. He handles them without exposing the institution to ridicule. Archbishop Spyridon directed the President to handle the incident so as not to cause scandal to the institution. He expected the President to comply by his directives because many of the individuals involved were Priests, and, therefore, subject to the discipline of the Church. As mentioned previously, the Archbishop had a different view of ecclesiastical polity. He expected "blind loyalty and obedience", something unheard of in the western version of Orthodoxy. He was guided by a verse in the Book of Hebrews, "Obey your elders and be subject to them for they are keeping watch over your souls as for men who have to give account" (Heb. 13,17). Archbishop Spyridon felt he was "acting honorably" (verse 18). He wanted to avoid exposing the Seminary to a scandal. Every administration is expected to and should abide by "due process", "scrupulously so", in fact. However, above the letter of the Law there is the concept of Grace. Orthodoxy suspends the Law by "Economia" to serve the greater good. One can only conjecture as to how the history of the School and the Archdiocese would have been different had we not been so preoccupied with "scrupulously enforced due process," and had the "scandal" never ensued. Concerning the Archbishop's desire to change the administration of the School and some of the faculty members, one could argue that the majority of clergy and laity throughout the Archdiocese agreed with Archbishop Spyridon's decisions, but not the way he enforced them.

I read in the text that "promotion and tenure have been granted in an irregular manner in the recent past. The accomplishment of some faculty members were not properly recognized." As I said previously, these statements of innuendo and others of similar like are found throughout the document with no substantiation or documentation. No wonder the same self-study refers to "bitterness within the faculty community" and "an atmosphere of polarization, mistrust and intimidation among administrators, faculty, staff and students." It is well known how the tenure was granted during the Presidency of Dr. Thomas Lelon. The last two faculty members to receive tenure were Dr. John Chirban and Dr. Evie Holmberg, during my presidency. The administration followed due process and submitted the recommendation of the Promotion and Tenure Committee to the Board of Trustees which granted tenure to the two faculty members. Dr. Holmberg has been subjected to intimidation and harassment by her colleagues which she has documented and presented to various administrations and members of the Board of Trustees without resolution. Who are the faculty who have not been properly recognized? During the last few years, I served on the Board of Trustees which approved the promotion of several professors. Who hasn't been appropriately recognized? Is it the faculty member whose application for promotion has been denied twice by his colleagues who comprise the Faculty Promotions and Tenure Committee? Is it the individual whose case was brought to the Board of Trustees for resolution and subsequently denied? Is it the same person whose dossier was submitted by Dr. Skedros missing pertinent information in order to unduly influence the Board of Trustees? Indeed, there is "bitterness within the faculty community". It seems that whenever unpopular decisions are made those who disagree allege there were victims of "politics".

The self-study document reports that there is "bitterness within the faculty community" and that there are "internal tensions and conflicts". How can there not be? During the tenure of Archbishop Spyridon, a member of the School of Theology Faculty was assigned the responsibility of heading the office of Inter-Church Affairs at the Archdiocese. This salaried position necessitated the said individual to absent himself from the campus. His outraged colleagues questioned how a full-time member of the faculty can have a second responsibility. They questioned how he could possibly fulfill all his responsibilities at the School while at the same time travel back and forth to New York. Recently, an associate professor of Hellenic College was named director of the Archdiocesan Office of Greek Education. This necessitates his traveling and spending time in New York to exercise the responsibilities of his salaried position. He has cut back his obligations to the School. Those who protested the previous appointment have nothing to say about this one. Two sets of standards perhaps? And then we dare to write that there is "bitterness among the faculty".

At all cost, the authors of the self-study should have avoided the temptation of using this opportunity to justify decisions they took over the recent past. All they succeeded in doing is to reopen "Pandora's Box" and resurrect old tensions and controversies. The text does not reflect the expectations of the Holy Eparchial Synod, the Board of Trustees, the graduates, and the constituency of the Archdiocese. The most important treasure we have at Hellenic College-Holy Cross is our students who, in my estimation at least, are not holistically prepared for service to our Archdiocese. While our world-renown scholars ("legends in their own mind" to quote Metropolitan Isaiah) involve themselves in "controversy, bitterness, internal tensions and conflicts", the poor students are left to fend for themselves.

It is unfortunate that this document was prepared during your tenures as President of the School and Vice-Chairman of the Board of Trustees. Both of you have dedicated your lives to the School and worked much too hard to be identified with such a text. My concerns and suggestions surely would make interesting reading to the Joint Committee.

I can write a book. Someday I may.

With love in the Lord,

METHODIOS

                Metropolitan of Aneon

                Presiding Hierarch

                Diocese of Boston

Το δικό σας σχόλιο;